Alles kan beter.
Alles kan beter, voor het VRT nieuws gaat die dooddoener in steeds toenemende mate op. Exemplarisch daarvoor was het uitmuntend staaltje kwaliteitsverslaggeving dat het 13u journaal vandaag mocht kleuren. Gastheer in de studio in Brussel was Lieven Verstraete...
LV: "In heel Europa wordt op dit moment 2 minuten stilte gehouden als eerbetoon aan de slachtoffers van de zelfmoordaanslagen vorige donderdag in Londen. U ziet hier beelden uit alle uithoeken van ons continent. Ook in ons land staat het leven vandaag 2 minuten stil. Op de luchthaven van Zaventem staat voor ons daarom Goedele Devroy. Goedele, is het daar stil?"
GD (verheugd): "Ja, Lieven, er is geen andere plaats in ons land waar doorgaans zo veel bedrijvigheid is als op de luchthaven [kan ook niet anders met al die mislukte uitwijzingen, fb81]. Maar daarnet hield iedereen hier even halt, en nam een minuutje stilte in acht. Dat was toch een wat ongewoon beeld voor de luchthaven. Wellicht voelen de mensen zich hier verbonden met de slachtoffers van de aanslagen, omdat ook zij op doorreis waren. Maar zoals je ziet, nu gaan reizigers weer hun gewone gangetje, het leven gaat door."
LV: "Bedankt, Goedele. Ook in Antwerpen zouden 2 minuten stilte worden gehouden. Voor ons staat daar Yves Ponnet."
YP (in een beetje een bedrukte stemming): "Ja, Lieven, ik sta hier in het Shopping Centre in Wijnegem. De aangekondigde 2 minuten stilte zijn hier toch een beetje mislukt. Nochtans had men hier in de speaker omgeroepen wanneer het initiatief zou doorgaan, maar niet alle shoppers leken dat door te hebben. Maar toch, hier heeft de economie even halt gehouden. Er gingen even geen koopjes over de toonbank en het was hier stil. Ondertussen herstelt de gewone gang van zaken zich wel opnieuw."
LV (zorgelijk kijkend): "Okee, bedankt Yves! Dat was de situatie dus in Antwerpen. Ook in Brussel, aan het parlement, werd een actie aangekondigd. Hoe het daar zit, vernemen we van onze man daar. ......"
En zo hadden ze dus nog wel even kunnen doorgaan daar. Achteraf werd ook nog telefonisch Yvan Ollevier in Londen bereikt, die mocht de resterende zendtijd dan opvullen. Nu goed, wat ik me daarbij afvraag is wat er door het hoofd gaat van die "journalisten ter plaatse", wanneer ze daar hun ding doen. Voelen ze zich getuige van een uniek moment in de vaderlandsche geschiedenis? Zien ze het als hun verdomde plicht om de mensen te informeren over "de toestand ter plaatse"? Of proberen ze er gewoon het beste van te maken? Om niet te hard voor schut te staan. Denken ze aan de rekeningen die aan het einde van de maand hun postbus vullen? Ik weet niet goed welk gevoel ik nu over die mensen moet hebben: medelijden of medeleven...
posted by Barry81 @ 2:17 PM
0 comments
